مخراج کاری

نصب سنگ بر روی پایه فلزات قیمتی یکی از حساس ترین مراحل ساخت جواهرات میباشد که نیاز به تبحر و دقت بالایی دارد.در حقیقت زیبایی یک محصول تمام شده دارای سنگ بستگی زیادی به نحوه نصب گوهر که به آن مخراجکاری یا گوهرنشانی میگویند دارد.

 

نحوه و قرار گرفتن نگین ها بر روی پایه یا همان مخراج کاری، قسمتی از طراحی درست انگشتر می باشد.

پایه سنگفرشی (Pavé) :

وقتی که سطح انگشتر از تعدادی الماس ریز پوشیده شده باشد، پایه سنگفرشی (Pavé) نامیده می شود. این نام، اسمی مناسب می باشد، زیرا سطح آن مانند یک تکه از خیابان زیبا فرش شده با سنگ های گرانیتی است.
در این نوع پایه، اندازه الماس ها باید دقیقاً یکسان باشند. اگرچه سایز آنها کوچک است، در مجموع هر سنگ به پراکندگی نور این مدل کمک می کند.
برای تشخیص کیفیت انگشتر، دقت کنید سطح آن مانند فرشی از جواهرات به نظر برسد.
ارزش چنین انگشتری، مانند مدل تک نگین چندان مشهود نیست اما وقتی شما زحمت ساخت آنرا در نظر بگیرید، قیمت عادلانه ای را برای آن می پردازید.

پایه چنگه ای وی (V) شکل (V-prong):

چنگه هایی که از بالا به صورت (V) شکل، انحنا داشته باشند را مدل چنگه ای وی شکل می گویند.
این نوع پایه معمولاً برای الماس هایی با گوشه های زاویه دار مثل گوشه های برش مربع شکل پرنسی یا نوک الماس گلابی شکل استفاده می شود.
این نوع چنگه حفاظتی مضاعف را به زاویه هایی که ظریف و شکننده هستند و یا در معرض آسیب دیدگی قرار داند را می دهد.
نوع دیگر  مدل پایه چنگه ای ، اشتراکی (common prong) است. در این مدل سنگ ها را طوری کنار هم قرار می دهند که چنگه های اضافی در آن استفاده نمی شوند.

– پایه دیواره دار یا حفره ای (Bezel ):
در این مدل، یک دیواره از فلز گرانبها دورتادور الماس را احاطه می کند.
نوع دیگر آن به صورت قوسی، فقط قسمتی از الماس را در بر می گیرد که به این مدل نیمه دیواره می گویند که شاهری مدرن به آن می دهد.
این نوع پایه برای مدل هایی با برش فانتزی استفاده می شود، مانند مدل گلابی شکل که یک قوس از فلز گرانبها به دور گوشه پهن گلابی و چنگه وی شکل ، قسمت باریک آن را در بر می گیرد.

– پایه کانالی (Channel):
این پایه مخصوص، الماس های گرد است و ظاهری براق و مجلل را به وجود می آورد. با انتخاب الماس های گرد، طراح صفی مرتب از سنگها را با درخششی بیشتر از سنگهای باگت خلق می کند. در این مدل، نگین ها به خوبی محافظت شده و لبه های آنها در معرض هیچ گونه ضربه و سائیدگی قرار نمی گیرد.

 

– پایه چنگه ای (prong):
این نوع پایه بیشتر برای مدل های تک نگین (solitare)، استفاده می شود و توجه بیننده را بیشتر به نگین معطوف می کند تا به فلزی که آن را احاطه کرده است.
وظیفه اصلی پایه، نگهداری نگین به صورتی امن است، ضمن اینکه اجازه دهد تا نور به راحتی وارد الماس شده و بیشترین درخشش را داشته باشد.
هرچه میزان فلز به کار رفته در پایه بیشتر باشد، نگین محفوظ تر است و هرچه کمتر باشد، امکان درخشش الماس بیشتر می شود.

 

– پایه مهره ای (Bead):
وقتی که الماس ها طوری قرار گرفته اند که از هم کمی فاصله داشته باشند، اصطلاحاً پایه مهره ای (Bead)، نامیده می شوند.
در این مدل، نگین ها بزرگتر و برجسته تر هستند.
طراح جواهر با ایجاد تنوع در اندازه سنگها و اندازه پایه می تواند مدل های زیبا و خلاقانه ای را ایجاد نماید